فصل ۱: هدیه ای که می توانید باز کنید

بسیاری از مردم بر این باورند که افراد موفق، نابغه‌ها یا متخصصان برجسته در حوزه‌های مختلف، با استعدادهای ذاتی فوق‌العاده‌ای متولد شده‌اند که دیگران از آن بی‌بهره‌اند. این نگاه تقدیرگرایانه به توانمندی‌های انسانی، باعث می‌شود تا افراد معمولی خیلی زود در مواجهه با چالش‌ها تسلیم شوند و تصور کنند که تلاش کردن بی‌فایده است.

اریکسون پس از دهه‌ها تحقیق روی افراد خبره در زمینه‌های مختلف از جمله موسیقی، ورزش و بازی شطرنج، به این نتیجه رسید که تفاوت اصلی میان افراد متوسط و افراد در سطح جهانی، میزان تمرین ساده نیست؛ بلکه کیفیت و نوع تمرینی است که انجام می‌دهند. این نوع تمرین که به نام تمرین عمدی شناخته می‌شود، ویژگی‌های کاملاً مشخصی دارد.

«استعداد ذاتی افسانه‌ای بیش نیست؛ آنچه ما به عنوان استعداد می‌بینیم، در واقع نتیجه سال‌ها تمرین عمدی و ساختاریافته است که ساختار مغز و بدن را تغییر داده است.»

تمرین عمدی برخلاف تمرین معمولی یا سرگرمی، نیازمند خروج عمدی از منطقه امن، تمرکز شدید، بازخورد مداوم و تلاش ذهنی طاقت‌فرساست. این نوع تمرین است که مرزهای عملکرد انسان را جابه‌جا می‌کند.

بسیاری از افراد سال‌ها کاری را تکرار می‌کنند (مانند رانندگی کردن یا گلف بازی کردن) اما هیچ‌وقت در آن حرفه‌ای‌تر نمی‌شوند. دلیل این امر تکیه بر تمرین ساده‌لوحانه است؛ یعنی تکرار مکانیکی یک کار بدون ایجاد چالش جدید یا دریافت بازخورد سازنده. پس از رسیدن به یک سطح قابل قبول از مهارت، عملکرد تثبیت شده و دیگر پیشرفتی حاصل نمی‌شود.

برای عبور از این سقف عملکردی، نیاز به رویکردی سیستماتیک و علمی داریم که در فصل‌های بعدی به تفصیل مورد بحث قرار خواهد گرفت تا مکانیزم‌های پنهان تحول فردی کاملاً آشکار شوند.