فصل ۸: راهنمای ششم؛ پرورش خلاقیت و رهایی از مقایسه

ششمین راهنمای زیستن با تمام وجود، پرورش خلاقیت و رها کردن مقایسه است. برنه براون مقایسه را به عنوان یک تناقض ویرانگر توصیف می‌کند که در یک عبارت خلاصه می‌شود: «تلاش هم‌زمان برای همرنگ جماعت شدن و بهتر از همه بودن!» وقتی ما وارد بازی مقایسه می‌شویم، دیگر به دنبال ابراز منحصر‌به‌فرد استعدادهای خود نیستیم؛ بلکه تمام انرژی روانی ما صرف رتبه‌بندی خود در مقیاسی بسیار باریک از معیارهای ظاهری (ثروت، شهرت، زیبایی، بهره‌وری) نسبت به دیگران می‌شود.

مقایسه، دزد شادی است؛ لحظه‌ای که زیبایی مسیر خود را با ویترین زندگی دیگری می‌سنجی، اصالت و سرور خود را دو دستی تقدیم کرده‌ای.

یکی از بزرگ‌ترین دروغ‌های فرهنگی که از دوران مدرسه در ذهن ما کاشته می‌شود این است که جهان به دو دسته «افراد خلاق (هنرمندان)» و «افراد غیرخلاق (منطقی و معمولی)» تقسیم می‌شود. برنه براون با قاطعیت علمی اعلام می‌کند: هیچ موجودی به نام انسان غیرخلاق وجود ندارد؛ فقط انسان‌هایی وجود دارند که از خلاقیت خود استفاده می‌کنند و انسان‌هایی که از آن استفاده نمی‌کنند! و خلاقیتِ استفاده‌نشده (Unused Creativity) خوش‌خیم و بی‌ضرر نیست که به آرامی ناپدید شود؛ بلکه در درون ما انباشته شده و به غم، خشم، رنجش، حسادت و قضاوت تبدیل می‌گردد.

پرورش خلاقیت صرفاً به معنای کشیدن تابلوی نقاشی یا نوشتن رمان نیست. خلاقیت یعنی هر کاری که در آن اجزای به ظاهر بی‌ربط را به شکلی نو ترکیب می‌کنیم تا به چیزی معنا ببخشیم. آشپزی با مواد اولیه موجود در خانه، طراحی یک اسلاید آموزشی متفاوت، حل خلاقانه یک چالش مهندسی یا کدنویسی، چیدمان گل‌ها روی میز، عکاسی با موبایل، یا ابداع یک بازی جدید با فرزندان، همگی تجلی‌های اصیل خلاقیت انسانی هستند.

تنها راهی که ما می‌توانیم از طریق آن، موهبت‌ها و زاویه دید منحصربه‌فرد خود را با جهان به اشتراک بگذاریم، عملِ آفرینش و خلق کردن است. وقتی ما خلق کردن را متوقف می‌کنیم چون می‌ترسیم اثر ما به اندازه آثار دیگران حرفه‌ای نباشد، در واقع جهان را از نوری که فقط از منشور وجود ما می‌توانست بتابد، محروم کرده‌ایم.

شما هرگز نمی‌توانید خلاقیت را با مصرف کردن تمام کنید؛ هر قدر بیشتر از خلاقیت خود استفاده کنید، چشمه خلاقیت بیشتری در درونتان می‌جوشد.