فصل ۱۳: با احساس هدفمندی پیش بروید (قانون بی‌هدفی)

حیوانات دارای غرایز دقیق و از پیش برنامه‌ریزی‌شده هستند که به آن‌ها می‌گوید در هر لحظه چه کنند؛ اما انسان به جای غریزه ثابت، صاحب آگاهی و آزادی انتخاب است. این آزادی، شمشیری دولبه است: اگر قطب‌نمایی درونی و احساس رسالت عالی (Sense of High Purpose) نداشته باشیم، در دریای بی‌انتهای گزینه‌ها، هوس‌های زودگذر و نظرات دیگران غرق می‌شویم. بی‌هدفی (Aimlessness) ریشه اصلی اضطراب‌های وجودی، کسالت مزمن، اعتیاد به لذت‌های سطحی و پریدن از یک شاخه به شاخه دیگر است.

بسیاری از افراد تصور می‌کنند هدفمند هستند، در حالی که دنباله‌روی اهداف کاذب می‌باشند. پول درآوردن صرف، کسب شهرت، جلب رضایت والدین یا پیوستن هیجانی به فرقه‌ها و جنبش‌های پر سر و صدا برای فرار از تنهایی، هیچ‌کدام هدف اصیل نیستند. نشانه هدف کاذب این است که حتی وقتی به آن می‌رسید، در درون خود احساس پوچی و خستگی می‌کنید و در برابر سختی‌های مسیر، خیلی زود انگیزه خود را از دست می‌دهید.

آن کس که «چرایی» محکمی برای زیستن داشته باشد، تقریباً با هر «چگونگی» و دشواری‌ای کنار خواهد آمد.

وقتی با هدف عالی خود هم‌راستا می‌شوید، آهنربای تمرکز و کاریزما در شما فعال می‌شود؛ شکست‌ها دیگر شما را متوقف نمی‌کنند، بلکه به پله‌هایی برای صعود و پختگی بیشتر تبدیل می‌گردند.