فصل ۵: بازگشت از لبه پرتگاه؛ تئوری محدودیت‌ها و مهار کار در جریان ساخت (WIP)

پس از استعفای بیل، اریک رید و باب استراوس (رئیس هیئت‌مدیره) وارد عمل می‌شوند. اریک با بیل تماس می‌گیرد و به او می‌گوید که فرار کردن در میانه نبرد، شایسته یک تفنگدار دریایی نیست و اکنون که فاجعه ققنوس توهمات مدیران ارشد را درهم شکسته، بهترین فرصت برای بازسازی بنیادین سازمان فراهم شده است. همزمان، استیو مسترز با بیل تماس می‌گیرد و در گفتگویی صادقانه و صمیمانه، بابت رفتار خود عذرخواهی می‌کند. استیو فاش می‌کند که پدربزرگش بنیان‌گذار پارتس آنلیمیتد بوده و نجات این شرکت از خطر تجزیه توسط سرمایه‌گذاران مهاجم، برای او یک ماموریت حیاتی و شخصی است.

بیل با شروطی مشخص به شرکت بازمی‌گردد: او اختیار کامل دارد تا قوانین بازی را در فناوری اطلاعات تغییر دهد و هیچ پروژه‌ای بدون تایید آمادگی عملیاتی، اجازه انتشار نخواهد داشت. بلافاصله پس از بازگشت، اریک رید اولین اصل بنیادین فلسفه خود را به بیل آموزش می‌دهد: مسیر اول دوآپس (The First Way: Systems Thinking) و پیاده‌سازی گام‌به‌گام تئوری محدودیت‌ها.

اریک از بیل می‌خواهد که پنج گام تمرکز الیاهو گلدرات را دقیقاً روی گلوگاه اصلی سازمان یعنی برنت گلر پیاده کند: ۱) شناسایی گلوگاه (که همان برنت است)؛ ۲) بهره‌برداری حداکثری از گلوگاه (نگذاشتن اینکه وقت برنت صرف کارهای بیهوده یا وقفه‌های مداوم شود)؛ ۳) تابع کردن کل سیستم نسبت به گلوگاه (هیچ کاری وارد سیستم نمی‌شود مگر به اندازه‌ای که گلوگاه توان پردازش آن را دارد)؛ ۴) ارتقای ظرفیت گلوگاه (افزایش توان عملیاتی از طریق مستندسازی و آموزش دیگران)؛ و ۵) جلوگیری از اینرسی و یافتن گلوگاه بعدی.

از امروز به بعد، قانون جدید این است: برنت اجازه ندارد به هیچ کیبوردی دست بزند! هر بار که برنت خودش مشکلی را حل می‌کند، ما امروز نجات پیدا می‌کنیم اما فردایمان را می‌بازیم.

برای اجرای گام سوم (تابع کردن کل سیستم نسبت به ظرفیت گلوگاه)، بیل با شجاعت تمام نزد استیو مسترز می‌رود و توقف موقت دو هفته‌ای (Project Freeze) تمام پروژه‌های جدید فناوری اطلاعات را تصویب می‌کند. در حالی که قبلاً ده‌ها پروژه به صورت همزمان در حال اجرا بودند و هیچ‌کدام به پایان نمی‌رسیدند، اکنون فقط پنج پروژه حیاتی بر اساس ظرفیت واقعی برنت و تیم عملیات اجازه ورود به خط تولید (Kanban Board) را پیدا می‌کنند.

نتیجه این تصمیم در کمتر از دو هفته، شبیه به یک معجزه است: برای اولین بار در تاریخ شرکت، کارهای برنامه‌ریزی‌شده روی تخته کانبان بدون توقف از ستون «در انتظار» به ستون «انجام‌شده» حرکت می‌کنند. تعداد قطعی‌های شبانه سرورها به شدت کاهش می‌یابد، زیرا مهندسان به جای پریدن از این شاخه به آن شاخه (Context Switching)، هر تغییر را با دقت و به صورت استاندارد پیاده‌سازی می‌کنند.

با مهار شدن آتش‌سوزی‌های روزمره و آزاد شدن تدریجی برنت، تیم فناوری اطلاعات برای اولین بار نفس می‌کشد؛ اما اریک رید به بیل هشدار می‌دهد که این تازه گام اول بوده و سیستم هنوز فاقد مکانیزم‌های بازخورد سریع برای جلوگیری از ورود خطاهاست.